Musicalwishes

بعضیا آدم ِ رفتنن. از آدمها زود خسته میشن. از جاها زود خسته میشن. دوس داشتنی هاشون زود براشون کهنه میشن. از دوس داشتنی ها و آدمها و جاها میبُرن، میرن دوس داشتنی ها و آدمها و جاهای جدید پیدا میکنن.

بعد بعضیا آدم ِ موندنن ولی. میمونن و تماشا میکنن رفتنی ها رو. اونایی که دوسشون دارن رو نگاه میکنن که می رن و دور میشن و دوور میشن و دوور. بعد چشم میدوزن به جاده که اونا برگردن. ولی هیچوقت نمیرن خودشون. هستن میمونن.

من ولی هیشکدوم نیستم. من نه میرم نه میمونم. تو برزخ رفتن و موندنم. همیشه تو تعلیق. همیشه بین راه. میام برم دلم نمیاد، برمیگردم. میام بمونم میبینم نمیتونم، میرم. بی قرار. مریض طور. به همه چی دل بستگی دارم. به پشت سرم. به روبروم. هوسِ رفتن دارم که چنگ میزنه به دلم. مرگِ موندن دارم ازونور که گیر افتادم. گیر

من یک وبلاگ خاک خورده در بلاگفا هستم.

من یک وبلاگ فراموش شده هستم

می دانی چقدر غمگین است

یک وبلاگ خاک خورده در بلاگفا بودن؟

می ترسم که یک روز شعرهایم را بدزدند

و تووی مجله ها چاپشان کنند

می ترسم.

از اینکه یک روز بفهمم دیگر شعر نمی نویسم

از اینکه بفهمم دیگر عاشقانه نمی نویسم

از اینکه به خودم بیایم و ببینم همه چیز مثل یک خواب بود.

و از اینکه بفهمم دیگر نمی نویسم بیشتر از چاپ شدن در مجله های زرد، می ترسم.

من یک روز عاشقانه می نوشتم

اما از یک جایی به بعد عشق هایم کوچک شدند

یک روز تصمیم گرفتم دیگر احساس نداشته باشم

و عشق هایم انقدر کوچک شدند که تووی شعرها جا نگرفتند

می دانی؟

عشق های کوچک

توی نقطه های آخر ِ جمله ها

توی ویرگول ها

توی سه نقطه ها..

جا می شوند.

کلمات را حرامشان نکنیم.

من خلق و خوی ابرها رو میدونم. خیلی زیاد بهشون نگاه کرده م.

هر لحظه می تونم حدس بزنم که لحظه ی بعد چه شکلی رو می سازن

می تونم بفهمم که میخوان ببارن یا سبک و رهان

درست مثل عکس هایی که انقدر دیده باشی ترتیبشون رو از حفظ باشی

که یادت بیاد تو هر ثانیه ش چه اتفاقی افتاده بود.

خطوط چهره ها برات مثل دست خط خودت آشنا باشن

بدونی کدوم لب خند واقعیه و کدوم یکی زورکی..

خلق و خوی ابرها رو می شناسم.

می دونم که تغییر می کنن و رد می شن و می رن ..

که شبیه ما میشن گاهی.

«حیف! فقط یک بار بود. فکر می کنی اگر عین همان روز، توی همان برف ها بیاییم این جا، برویم زیر همان کاج ها، باز پارک همان می شود که آن روز بود؟

نه. فقط یک بار آن طور می شد. چیزهای قشنگ این جوری هستند. برعکس چیزهای بدبخت کننده.»

به کما رفته م

اینه وصف حالم.

از این مسیج های "بیداری؟"شروع می شوند، و به آن مسیج های دری وری ختم می شوند، عاشقانه های ما

کاش اتاقم بزرگ تر بود.

اتاقم کوچیکه، خیلی کوچیکه، واسه همه ی این کاغذا و کتاب دفترایی که ریخته گوشه کنارش.

کوچیکه واسه کسی که همه ی روزاشو داره میگذرونه توش، همه ی لحظه هاشو. همه ی وقتایی که تلفن حرف میزنه، وقتی فیلم میبینه، وقتی آهنگ گوش میده، وقتی نصفه شبا، از پنجره نگاه میکنه و "تعداد چراغای روشن" اون بیرون رو میشمره، این اتاق کوچیکه. زیادی کوچیکه برای زندگی

تا بوده همین بوده.

همینجا خوابیده م و بیدار شده م و جا نبوده برای قاب عکسایی که دوست داشتم اضافه کنم به اتاق. جا نبوده برا عکس آدمایی که جلو چشم باشن و یادشون باشم. اینجا جا فقط برا من هست، چجوری میشه یاد آدما باشی وقتی جا نداری عکسشونو بذاری، وقتی اتاقت شولوغه، دلت شولوغه، مخت شولوغه.

همینجا کلی ساله میشینم، میشینم رو زمین تکیه میدم به تخت، انار دون میکنم. میشینم اینجا تنهایی ای رو میبینم که هی حجیم و حجیم تر میشه

و گاهی هم میبینم چقدر جا نیس واسش ..

شاید باید بگردم دمبال یه اتاق بزرگ تر.

تو مشغول ِ دل بستن ات باش. اما بگذار من مـُردگی ام را بکنم ..پایم را وسط نکش.

روزهای خوب، سنگینی خیلی چیزا رو از بین نمی برن. پرم از نفرت. انقدر که هر چی بنویسم یا بگم بوی نفرت میده.